Jeśli spotyka Cię problem odzyskania dostępu do najważniejszych uprawnień administracji serwerem mysql, sytuacja nie jest bez wyjścia. Wymagane jest zachowanie spokoju i postępowanie zgodnie z mechanizmami przeznaczonymi właśnie do tego celu. Poiżej tutorial.

1. Rozpoczynamy od zatrzymania bazy danych, poleceniem typu: ./etc/init.d/mysql stop

2. Kolejnym krokiem będzie uruchomienie serwera mysql bez sprawdzania uprawnień oraz bez akceptowania połaczeń sieciowych. Służą temu dwie opcje podawane jako parametry: --skip-grant-tables oraz –skip-networking.

mysqld –skip-grant-tables –skip-networking &

3.  Logujemy się do serwera jako root używając bazę mysql:

mysql -u root mysql

4.Wykonujemy polecenie przypisania nowego hasła oraz przeładowania uprawnień:

update user set password=PASSWORD(“NEW-ROOT-PASSWORD”) where User=’root’;
flush privileges;
quit

5. Zatrzymujemy ponownie demona mysql i startujemy go w normalnym trybie pracy.

6. Cieszymy się pełnym dostępem do serwera mysql;)

Istenieje wariant w postaci mysqld_safe –skip-grant-tables & oraz wykonania polecenia mysqladmin -u root flush-privileges password “newpassword”. Nie wymaga ono logowania do mysql, a korzysta z zewnętrznego narzędzia mysqladmin w trybie SAFE.

Ustawienia mające definiować własności PROMPT’a  sa jak już wspomniałem w zmiennej środowiska PS1, to tam możesz wyeksportować dostosowane do Twojej pomysłowości zmiany. Aby wyświetlić aktualne ustawienia możesz wydać polecenie:

echo $PS1 , w wyniku możesz otrzymać coś podobnego: [\u@\h \W]\$

Jak widać konstrukcja struktury wyświetlania prompt’a  jest oparta na użyciu sekwencji, które system (a raczej środowisko powłoki bash) interpretuje odpowienido, w przykładzie \u – oznacza nazwę zalogowanego użytkownika (można sprawdzić poleceniem echo $USER), ‘@’ – poprostu znak ‘małpa’, \h – nazwa hosta (nazwa  serwera), \W – główna część nazwy bieżącego katalogu roboczego. Poniżej tabela najbardziej użytecznych sekwencji do wykorzystania podczas tworzenia własnego prompt’a – przypominam, że można wykorzystywać tutaj również znaki alfanumeryczne.

\u – nazwa użytkownika

\h – nazwa hosta (do pierwszej kropki)

\H – pełna nazwa hosta (niepolecane)

\d – data w formacie “DzieńTyg Miesiąc Dzień”

\w – bieżący katalog roboczy (np. /home/aqq)
\W – łówna część nazwy bieżącego katalogu roboczego (np. “aqq”)

\\$ – jeśli jesteś adminem (UID=0) wyświetli #, jesli nie wyświetli $

Prompt – kolory.

Bash jako interpreter może wyświetlać kolor tekstu, w zawiązku z tym powstaje dodatkowa możliwość dostosowania znaku prompt do Twoich preferecji. Sekwencja do wyświetlania koloru jest “\e[(znak ucieczki) m”. Poniżej kolory i ich kody jakie są dostępne. Aby wyświetlić kolor czerwony na białym tle wpiszemy: “\e[31;47m” tekst poprzedzony tym znacznikiem bedzie się TAK WYŚWIETLAŁ, aby odwołać ten stan rzeczy należy na końcu kolorowanej frazy dodać znacznik “resetujący” ustawienia: “\e[0m”. Tabela kolorów poniżej:

Gotowy prompt: [\e[36;40m\u\e[0m@\h/\W\e[31;40m\$\e[0m> .

Bazując na wiedzy opisanej powyżej i dokonując kilku prób, sam zdefiniowałem najbardziej użyteczny dla mnie prompt, Ty też tak możesz

Wprowadzenie do subversion.

Czy pamiętasz wersję swojego portalu bądź aplikacji, która działała tuż przed dodaniem nowej funkcjonalności, aby zaraz po tym odmówić współpracy ? Subversion pozwala na zachowanie kopii kodu źródłowego aplikacji w każdym kluczowym stadium rozwoju. Przed każdą aktualizacją kodu, możemy zachować obraz poprzedniej wersji i w razie problemów, bez trudu do niej wrócić.

Instalacja SVN.

W przypadku systemu debian instalacja sprowadza się do wydania jednej komenty (wymagane uprawnienia root’a):

sudo aptitude install subversion

W tym momencie mamy w pełni funkcjonalną wersję SVN na swoim komputerze, jeśli nie posiadasz dystrybucji wyposażonej w obsługę systemu pakietowego, musisz pobrać źródła ze strony http://subversion.tigris.org/, rozpakować, skonfigurować i dokonać kompilacji wraz z instalacją.

Pierwsze repozytorium (zwane dalej ‘repo’).

Aby utworzyć nowe repozytorium, należy utworzyć katalog (najlepiej w swoim katalogu domowym), oraz za pomocą narzędzia svnadmin zainstalować wewnątrz zasoby niezbędne do zarządzania wersją.

cd ~
mkdir repository

svnadmin create /home/demo/repository

ls repository/
conf/  dav/  db/  format  hooks/  locks/  README.txt

Pierwszy projekt.

Aby zaimportować cokolwiek do naszego repozytorium, należy stworzyć to cokolwiek a następnie postępować z poniżej zebranymi wskazówkami:

mkdir project1

touch project1/hello.txt (na tym etapie mamy cokolwiek)

svn import /home/demo/project1/ file:///home/demo/repository/project1/trunk -m “Initial import of project1″

(na tym etapie zaimportowaliśmy nasz ubogi projekt do zasobów repo)

Odpytanie repozytorium z żądanego zasobu (checkout).

Ponieważ głównym założeniem funkcjonowania subversion’a jest trzymanie i udostępnianie wersji, możemy wersję pobrać oraz dodać. Aby pobrać zawartość naszego repo do katalogu ‘work’ możemy tego dokonać na bazie poniższej komendologii:

mkdir work

cd work

svn co file:///home/demo/repository/project1/trunk project1

Uaktualnianie projektu, dodawanie wersji.

Aby dokonać małych zmian w naszym projekcie, czyli np. dodać jeszcze jeden katalog wraz z plikiem, musimy znaleźć się w folderze z naszym projektem (czyli ‘projekt1′). Następnie wykonujemy komendy:

mkdir goodbye
touch goodbye/goodbye.txt

svn add goodbye

Raportowanie zmian w projekcie.

svn commit -m “Added goodbye section in accordance with milestone 1″

Usuwanie plików z repozytorium svn.

svn delete goodbye

Raportowanie zmian.

svn commit -m “Deleted goodbye section”

Odwołania do poprzednich wersji.

Istnieje bardzo ciekawa i użyteczna metoda, jeśli pracujemy na wersji 3 i potrzebujemy plików z poprzedniej wesji (np. 2), korzystając z tej samej procedury jak podana wyżej, stosujemy zapytanie:

cd ~/work
mkdir project1-older
svn co -r 2 file:///home/demo/repository/project1/trunk project1-older

Zakończenie.

Jest to pierwsza część tesktu wprowadzającego w konfigurację oraz użytkowanie systemu kontroli wersji subversion (svn).